Büyümek daha zevkli, ben diyim de..

Seneyi hatırlamıyorum ama ergenlikte bi donem onu biliyorum –kaldı ki kendisi uzun bi donem sürdü ihihi-.. neyse o dönem, annemle bi yerde buluştuk, meşhur kahvecilerden birinde.. yine kız kıza kahve içicez, sohbet vs.. o evinden çıktı geldi, ben evden çıktım geldim baya arkadaş randevuları gibiydi zaten buluşmalarımız..

Kahvelerimiz geldi, annem bir şeyi beğenmedi, garsona söyledi; yine olmadı bu sefer kızdı derken, ben de yanda klasik ergen tepkileri veriyodum; “of anne yeaaa, rezil oluyoruzzz”.. annem de “kızım niye rezil olalım, istediğim şeyin gelmesini istiyorum” diyodu.. ben de bi utanma, bi off anneeeaa tripleri.. derken, garson annemi sinir etti; ben desen yedim heralde kadını ergen triplerimle.. annem hop kalktı, gitti, bindi arabaya gitti.. ben masada öyle kaldım.. şok.. aa kaldım böyle uzun süre öyle baktım, anlamaya çalıştım.. aaa kadın gitti yahu.. aa hayır nooldu ki, alalalala arıyorum açmıyo da.. sonra anladım, sinirlendi gitti.. ben daha da sinirlendim; “ne demek beni böyle bırakmak yeaaa, kendi bilir” dedim; fena ergenim 😉

Ben gururlu genç (!), tabi ki annemi aramadım; hayır yani nooldu ki beni öyle bıraktı gitti.. E rezil etti beni, söylemese miydim?! Hahah bu kafa cok zor bi kafaymış, şimdi düşünüyorum da ergenlikte ömür geçmez 😉

Aa her gün her sabah ilk konuştuğum kişi annem; e yook.. e kaç gün oldu.. ben mi arasam?.. ne aricam ya, o gitti.. baya da özledim hea.. demek ki o beni özlemiyo, giderken düşünseydi.. bu cümlelerle geçen 3-4 günün sonunda annemden mesaj;

“seni çok seviyorum, özür dilerim..”

Bebeğim benim.. anne çünkü o.. anlıyorum şimdi onu..
O mesajdan sonra yelkenlerim tabi ki suya indi, aradım vs ama anlamamıştım; yine de yapmamalıydı falan diodum..

Geçen düşündüm.. kızın seni beğenmio, rezil ediyomuşsun edalarıyla konuşuyo, ne desen anlicak bi donemde diil.. Kafayı yiyeceğine, kaçarsın heralde..

Of bu giderli haller bende hep anneden kalma..;) o an yapılacak tek şey bizim için gitmek.. ama bu cümleleri diyorum ya şimdi edebiliyorum.. bu yaşta, onca şey yaşandıktan sonra, annelikten sonra, sonra da sonra..
Yaş sadece bi rakam diil bence, yaş insanı dinlendiren bi şey.. yaş aldıkça dinlenmio mu insan..? Daha rahat görüyo, daha toleranslı oluyo, daha “ah be yavrum çok saçmalıyosun ama suan anlaman mumkün diil, elbet anlican” kafasına giriyo..

Hani okuyup da doğum günü kutlayıp, yaşlanıyorum diye biriniz mutsuzsanız bilin die diyorum; napcaksınız o saçma ergenlikte kalıp; büyümek daha zevkli 😉

Sevgiler,
Zeynep

Foto; anneciğim olmadan geçirdiğimiz ilk anneler günü.. Baya zordu.. Sarıldığım da kardeşim.. O sabah, annemin evinde, annemin sofrasında, annemin tarzında kahvaltı hazırlamıştık; bu koltuk da onun koltuğu.. bi foto çok hikaye yani..;)

Henüz Yorum Yapılmadı.

Yorum Yap

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir